آشنایی با ساز داربوکا
روح فرهنگ شرقی در ضربههای داربوکا
داربوکا یکی از سازهای کوبهای محبوب در موسیقی شرقی و مدیترانهای است که با صدای تیز، شفاف و پرانرژی خود توجه بسیاری از نوازندگان و علاقهمندان به موسیقی را جلب کرده است. این ساز به دلیل اندازه کوچک و وزن سبک، به راحتی قابل حمل است و میتوان در جمعهای دوستانه، اجراهای خیابانی یا حتی در خانه به تمرین و نواختن آن پرداخت. داربوکا ” Darbuka” از نظر شکل ظاهری به صورت یک جام واژگون با بدنهای فلزی یا سفالی ساخته میشود و سطح رویی آن معمولاً با پوست مصنوعی یا طبیعی پوشانده شده است. همین ساختار ساده در عین حال باعث میشود صدایی زنده و واضح تولید شود که در انواع سبکهای موسیقی، از سنتی گرفته تا مدرن، کاربرد دارد.
داربوکا جنس صدا، لمس فلز، گرمای دست و انفجار ریتم
داربوکا علاوه بر حضور پررنگ در موسیقی کشورهای خاورمیانه، شمال آفریقا و بالکان، در دهههای اخیر در موسیقی پاپ، راک و حتی جاز نیز جایگاهی ویژه یافته است. بسیاری از هنرجویانی که به دنبال تجربهای تازه در دنیای موسیقی هستند، داربوکا را به عنوان پلی میان سنت و نوآوری انتخاب میکنند. شرکت در کلاس داربوکا فرصت مناسبی است تا هنرجویان با تکنیکهای اصلی این ساز، مانند ضربههای «دم» و «تک»، آشنا شوند و مهارتهای ریتمنوازی خود را تقویت کنند. آموزشگاههای تخصصی مانند آموزشگاه داربوکا تهران دلشدگان، با بهرهگیری از اساتید مجرب و برنامههای آموزشی مرحله به مرحله، مسیر یادگیری را برای هنرجویان سادهتر و جذابتر میکنند.
آمادهاید تا دنیای موسیقی را تجربه کنید؟ برای مشاوره رایگان و ثبتنام با ما تماس بگیرید!
پیشرفت در یادگیری داربوکا به میزان تمرین و استمرار بستگی دارد. هنرجویان تازهکار با اختصاص روزانه حدود 20 تا 30 دقیقه به تمرین، میتوانند در مدت 6 ماه به سطحی برسند که قادر به اجرای ریتمهای ساده در جمعهای کوچک باشند. پس از گذشت 1 تا 2 سال، نوازنده میتواند تکنیکهای پیشرفتهتر مانند رول، فیل و پاساژهای ریتمیک را اجرا کرده و در گروههای موسیقی مختلف به هنرنمایی بپردازد. به همین دلیل، بسیاری از علاقهمندان به موسیقی ریتمیک، داربوکا را به عنوان اولین ساز کوبهای برای یادگیری انتخاب میکنند. کلاس آموزش داربوکا نه تنها به شما مهارت نوازندگی میدهد، بلکه گوش موسیقاییتان را نیز تقویت کرده و حس هماهنگی بین دستها و ذهن را بهبود میبخشد. از این رو موسسه دلشدگان با همکاری بهترین اساتید و ایجاد محیطی مناسب، شرایط مطلوبی را برای یادگیری هنرجویان عزیز فراهم کرده است.
تفاوت داربوکا و تمپو
یکی از پرسشهای رایج میان هنرجویان و علاقهمندان به سازهای کوبهای، تفاوت بین «داربوکا» و «تمپو» است. در حقیقت، تمپو نوعی از داربوکا است که به صورت فلزی ساخته میشود و هنگام ورود به ایران، نام «تمپو» را به خود گرفته است. در حالی که در کشورهای عربی و ترکیه اغلب از واژه «داربوکا» برای اشاره به این ساز استفاده میشود، در ایران به دلیل استقبال گسترده از نمونههای فلزی در موسیقی پاپ، این ساز با نام «تمپو» شناخته شد.
از نظر ساختار، هر دو ساز شباهتهای بسیاری دارند: هر دو به شکل جامی با سطحی کشیده از پوست یا پلاستیک ساخته میشوند و نحوه نواختن آنها تقریباً یکسان است. تفاوت اصلی در جنس بدنه و در نتیجه نوع صدای تولیدی است. داربوکاهای سنتی ممکن است بدنهای سفالی یا سرامیکی داشته باشند و صدایی گرمتر و نرمتر ایجاد کنند، در حالی که تمپوهای فلزی صدایی شفافتر و پرطنینتر دارند که برای اجرای ریتمهای تند و پرانرژی، به ویژه در موسیقی پاپ، بسیار مناسب است.
جمعبندی مطالبی که در منابع مختلف به آن اشاره شده این است که داربوکا و تمپو در اصل یک ساز محسوب میشوند ولی با نامها و جنسهای متفاوت. انتخاب بین این دو، به سلیقه فردی و سبک موسیقی مورد علاقه بستگی دارد. اگر به موسیقی سنتی خاورمیانه یا شمال آفریقا علاقهمندید، داربوکا با بدنه سفالی یا چوبی میتواند گزینهای اصیل باشد؛ اما اگر قصد اجرای قطعات پاپ یا موسیقی مدرن را دارید، تمپو با صدای شفاف و پرقدرت، انتخابی ایدهآل خواهد بود. بسیاری از هنرجویان توصیه میکنند که برای آشنایی بهتر با تفاوتهای ظریف این دو ساز، در ابتدا یکی از مدلهای متداول را امتحان کرده و سپس با شناخت دقیقتر، به سراغ نمونههای حرفهایتر بروید.
هر سازی داستانی دارد و صدای سازهای دیگر هم شنیدنی است. بقیه داستان ها را هم بخوانید…
