کلاس سنتور در تهران

تاریخچه ساز سنتور

سنتور، یکی از باستانی‌ترین سازهای آسیا و جهان است و تاریخچه طولانی این ساز، آن را به عنوان نمادی از غنا و فرهنگ موسیقی ایران معرفی کرده است. سنتور، این ساز باستانی دوست داشتنی، تا ۲۶۰۰ سال قبل از میلاد به عنوان یکی از نمادهای موسیقی در آثار سنگ‌تراشی آشور و مردمان بابل ثبت شده است. سنتور، این ساز اصیل ایرانی، اولین بار در قرن دوازدهم میلادی به اسپانیا و اروپای غربی وارد شد و در آنجا رواج پیدا کرد.

با گذشت زمان سنتور به ترکیه نیز راه یافت و از آنجا به مجارستان رسید؛ جایی که با نام‌های چیبمالوم یا سیمبالوم شناخته شد و هنوز هم توسط کولی‌های مجارستان آن را با نام دالسمیر سیمبالوما می‎شناسند. در نهایت، سنتور در قرن نوزدهم به چین راه یافت و با نام یانگ چین یانگ کین شناخته شد. جالب است بدانید که استفاده از سنتور توسط کولی‌های مجارستان، رومانی و بوهمیا تاکنون ادامه دارد.

ساختار ساز سنتور

قلب سنتور، جعبه ای چوبی است که از جنس گردو، آزاد، افرا و … ساخته می شود. این جعبه توخالی، نقش جعبه ی رزونانس را ایفا می کند و ارتعاش سیم ها را به صدای دلنشین تبدیل می کند.

سنتورهای معمول و ۹ خرک دارای ۷۲ سیم هستند. هر چهارسیم به صورت هم صدا عمل کرده و بیان گر یکی از نت های موسیقی است. پل های چوبی کوچکی که بر روی صفحه ی رویی قرار می گیرند، خرک نامیده می شوند. وظیفه ی خرک ها، نگه داشتن سیم ها در ارتفاع مناسب و انتقال ارتعاش آنها به صفحه ی چوبی است. تعداد خرک ها در سنتورهای مختلف متفاوت است و معمولا بین ۹ تا ۱۴ عدد می باشد. شما میتوانید با استفاده از مضراب ها صدای ساز را طنین انداز نمایید.